Nedircik Yavrusu-Seçme Şiirler PDF oku, PDF kitap depomuzda, Metin Eloğlu tarafından kaleme alınan Nedircik Yavrusu-Seçme Şiirler isimli kitabı siz değerli...
Çürük Lekesine Yas PDF Oku
![Çürük Lekesine Yas PDF Oku](https://pdfdeposu.net/wp-content/uploads/2024/03/wi220-372.png)
Çürük Lekesine Yas PDF oku, PDF kitap depomuzda, Sabri Kuşkonmaz tarafından kaleme alınan Çürük Lekesine Yas isimli kitabı siz değerli okurlarımız için hazırladık. 9786057221940 dilinde ve Kitap Kağıdı ebatında basılan ayrıca TÜRKÇE sayfadan oluşan Çürük Lekesine Yas kitabı 64 olarak yayınlanmıştır. Çürük Lekesine Yas kitabını 31.08.2023 numarası ile orijinalliğini sorgulayabilirsiniz. Çürük Lekesine Yas PDF Oku.
Çürük Lekesine Yas PDF Oku
Çürük Lekesine Yas
Çürük ağrısı duymayan bedene yas tutun
Belki ölümdür yasla anılan
Belki yastır ölümü çağıran
Ayrılıktır kesin, her yasta dile dolanan
Çürük ağrısı sarmış kalbe çıkan kapıları
Kalbin yasına karşı duvarda
Kendi silik gölgesi seyirci
Ülkemin kalbi neresi?
Bir bezle silmek gerek
Başlayan çürük lekesini
Bir beyaz mendili tutarak yüzüme
Başlarım yoksa yasına çürük lekesinin
1968 senesinde Karadağlı Zühre ninem öldüğünde babamı gördüm bir köşede, çömelmiş çalı dibine, yüzünü dönmüş güneşe, iki eliyle beyaz bir mendili tutmuştu yüzüne. Fethiye’ye o zaman uzak olan Girdev köyündeydik.
Çocuk aklımla yorumladım hemen. Ya gizliyor herkesten ağlamasını, ay aydınlık da olsa kimse görmezdi ya yüzünü, gün aydınlığında kalabalıktan ayrı acısını yaşarken bir köşede, koruyor yüzünü güneşten beyaz mendilini örtü yaparak…
Aradan nice zaman geçti. Babam da kahırlı bir yaşamı bıraktı 1996 senesinde Fethiye’de. Haberi aldığım akşam, ilk şiir kitabımın bir ekonomi dergisinde olası tanıtımın konuşmuştuk İşçi Memet’le Beyoğlu’nda (“kıyımın kıyısında” kitabımda var az bir hikâyesi)… Duyunca ölümü, bilemedim kime kızayım, elimde vardı bir ince şiir kitabım, hıncımı ona yükledim…
Fethiye’de mezarlıkta, herkesin gitmesini bekledim. Son kez konuşmak için taze mezar toprağındaki toprak babamla. Gitti herkes. Bir ihtiyar adam dışında. Babamın çok eski bir “efelik” arkadaşı. Kırk senedir konuşmadığı. Herkes uzaklaşınca mezardan, mezarlıktan… çıkardı cebinden bir beyaz mendil, çömeldi mezarın başına, döndü yüzünü güneşe, tuttu mendili iki eliyle yüzüne. Epey bekledim. O da hep kalacak gibiydi orada yüzünde mendiliyle, ayrıldım çaresiz; mezarlık kapısında başsağlığı için bekleyenler vardı.
Öğrendim ki hemen sonra dönünce İstanbul’a; güneşte yüze tutulan beyaz mendil, bir büyük yasmış kadim Asya dinlerimizde ve kültüründe…
Yası örten mendil ne ufaktü, onca büyük acılara!
Çürük ağrısı duymayan bedene yas tutun
Belki ölümdür yasla anılan
Belki yastır ölümü çağıran
Ayrılıktır kesin, her yasta dile dolanan
Çürük ağrısı sarmış kalbe çıkan kapıları
Kalbin yasına karşı duvarda
Kendi silik gölgesi seyirci
Ülkemin kalbi neresi?
Bir bezle silmek gerek
Başlayan çürük lekesini
Bir beyaz mendili tutarak yüzüme
Başlarım yoksa yasına çürük lekesinin
1968 senesinde Karadağlı Zühre ninem öldüğünde babamı gördüm bir köşede, çömelmiş çalı dibine, yüzünü dönmüş güneşe, iki eliyle beyaz bir mendili tutmuştu yüzüne. Fethiye’ye o zaman uzak olan Girdev köyündeydik.
Çocuk aklımla yorumladım hemen. Ya gizliyor herkesten ağlamasını, ay aydınlık da olsa kimse görmezdi ya yüzünü, gün aydınlığında kalabalıktan ayrı acısını yaşarken bir köşede, koruyor yüzünü güneşten beyaz mendilini örtü yaparak…
Aradan nice zaman geçti. Babam da kahırlı bir yaşamı bıraktı 1996 senesinde Fethiye’de. Haberi aldığım akşam, ilk şiir kitabımın bir ekonomi dergisinde olası tanıtımın konuşmuştuk İşçi Memet’le Beyoğlu’nda (“kıyımın kıyısında” kitabımda var az bir hikâyesi)… Duyunca ölümü, bilemedim kime kızayım, elimde vardı bir ince şiir kitabım, hıncımı ona yükledim…
Fethiye’de mezarlıkta, herkesin gitmesini bekledim. Son kez konuşmak için taze mezar toprağındaki toprak babamla. Gitti herkes. Bir ihtiyar adam dışında. Babamın çok eski bir “efelik” arkadaşı. Kırk senedir konuşmadığı. Herkes uzaklaşınca mezardan, mezarlıktan… çıkardı cebinden bir beyaz mendil, çömeldi mezarın başına, döndü yüzünü güneşe, tuttu mendili iki eliyle yüzüne. Epey bekledim. O da hep kalacak gibiydi orada yüzünde mendiliyle, ayrıldım çaresiz; mezarlık kapısında başsağlığı için bekleyenler vardı.
Öğrendim ki hemen sonra dönünce İstanbul’a; güneşte yüze tutulan beyaz mendil, bir büyük yasmış kadim Asya dinlerimizde ve kültüründe…
Yası örten mendil ne ufaktü, onca büyük acılara!
YAZAR BİLGİSİ
YORUMLAR